Problem jednoczesnego występowania otyłości oraz cukrzycy typu 2, przez medycynę coraz częściej określany mianem „diabesity” (z ang. diabetes i obesity), stanowi jedno z najpoważniejszych wyzwań współczesnego globalnego zdrowia. Standardowe podejście terapeutyczne opiera się na zmianach stylu życia, monitorowaniu poziomu glukozy oraz stosowaniu leków pierwszego rzutu, takich jak metformina. Najnowsze badania naukowe rzucają jednak nowe światło na alternatywne metody walki z tym zaburzeniem metabolicznym.
W badaniu klinicznym opublikowanym w czasopiśmie „Frontiers in Microbiology” naukowcy postanowili bezpośrednio porównać skuteczność celowanej diety bogatobłonnikowej z monoterapią metforminą. W 84-dniowym eksperymencie wzięli udział dorośli pacjenci z otyłością oraz nowo zdiagnozowaną cukrzycą typu 2. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do dwóch grup: jedna z nich stosowała specjalistyczne formulacje błonnikowe (zawierające m.in. inulinę i dekstrynę oporną) połączone z poradnictwem żywieniowym bez leków obniżających poziom cukru, podczas gdy druga grupa przyjmowała metforminę zgodnie ze standardową praktyką kliniczną.
Wyniki przeprowadzonego eksperymentu zaskoczyły wielu specjalistów. Po 84 dniach trwania próby, grupa stosująca dietę bogatobłonnikową osiągnęła znacznie lepsze wyniki w zakresie kontroli glikemii oraz redukcji masy ciała niż pacjenci przyjmujący lek. Średni poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c) skorygowany względem wartości wyjściowych wyniósł 6,32% w grupie błonnikowej w porównaniu do 6,74% w grupie lekowej. Ponadto wskaźnik masy ciała (BMI) u osób na diecie spadł średnio do 28,42 kg/m², podczas gdy u osób przyjmujących metforminę osiągnął wartość 30,22 kg/m².
Analiza danych z ciągłego monitorowania glukozy (CGM) wykazała również, że pacjenci z grupy błonnikowej charakteryzowali się znacznie większą stabilnością poziomu cukru we krwi. Zanotowano u nich niższe średnie stężenie glukozy oraz mniejszą zmienność glikemii. Dodatkowo, dieta bogata w błonnik przyczyniła się do istotnego zmniejszenia obwodu talii i bioder, redukcji tkanki tłuszczowej (w tym masy tłuszczowej tułowia i nóg) oraz obniżenia poziomu trójglicerydów w surowicy krwi.
Kluczem do zrozumienia tak dobrych rezultatów jest mikrobiom jelitowy. Badacze wykazali, że zwiększone spożycie błonnika prowadzi do głębokich zmian w mikroflorze jelit. Po zaledwie 28 dniach u uczestników na diecie odnotowano wzrost populacji pożytecznych bakterii z rodzajów *Bifidobacterium* i *Lactobacillus*, przy jednoczesnym spadku liczebności drobnoustrojów powiązanych z przewlekłym stanem zapalnym, takich jak *Bilophila wadsworthia*. Metforminowa terapia nie wywołała tak wyraźnych i ukierunkowanych zmian w strukturze mikrobiomu.
Fermentacja błonnika przez bakterie jelitowe prowadzi do produkcji krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (SCFA), w tym octanów, które stymulują wydzielanie hormonu GLP-1. Substancja ta poprawia wrażliwość na insulinę oraz nasila uczucie sytości. Naukowcy zauważyli, że uczestnicy, u których odnotowano wyższy poziom octanu, uzyskali największe spadki poziomu HbA1c. Eksperci podkreślają jednak, że ze względu na różnice w spożyciu kalorii i mniejszą liczebność grupy kontrolnej przyjmującej lek, konieczne jest przeprowadzenie szerszych badań na większych populacjach, aby w pełni potwierdzić te obserwacje.
Źródło: www.medicalnewstoday.com


1 Komentarz
Marta
3 lipca, 2026Rola mikrobiomu jelitowego jest fascynująca